Aigen gelyk

‘Ik hew gelyk,’ saai de man.

  ‘Wêrom hestou gelyk?’ saai de ander.

  ‘Ik lúster niet na watstou saist.’

  ‘Dou lústerst niet na wat ik sêg?!’

  ‘’t Dringt niet tot my deur. Ik weet al watstou sêgen gaatst. Ik kin der niks met. Atstou wat saidest der’t ik over nadinke most, dan most ik der wat met doen. Maar ik weet watst sêge silst. Ik hoef der niet op te reageren. Ik kin feerder met myn aigen ferhaal.’

  ‘Maar ik wil dy overtuge,’ saai de ander. ‘Dou hest ’n fout maakt. Dou hest dy fergist. Ik fyn datstou even na my lústere most. Ik wildatstou reageerst op wat ik sêg.’

  ‘Allegaar flauwekul,’ saai de man. ‘Wêrom prebeerst my dyn standpunt dúdlik te maken? Ik bin ’t der dos niet met eens. Ik dink der âns over.

  Sien, eén ding snapstou niet. Ik sil ’t dy útlêge. Ik hoef niet na dy te lústeren want ik hew sels gelyk. Dat is ’t mooie fan dut systeem.’

  ‘Dou sitst d’r feer bij deur,’ saai de ander. ‘Dou weetst ’t sels, ik weet ’t. Idereen weet datstou d’r feer bij deur sitst. Dou motst lústere en wat met die woorden doen.’

  ‘Kyk, sien,’ saai de man. ‘’t Systeem is simpel. Ik weet al watstou sêgen gaat. Dêrom lúster ik niet. Dou krijst nooit de kâns om mij op andere gedachten te bringen. Dou kinst my niet overtuge, al hast dúzzend keer gelyk!’

  ‘Is d’r niet een die’t dij erges fan overtuge kin?’

  ‘Myn frou,’ saai de man.

  ‘Der lústerst wel na?’

  ‘Ni,’ saai de man, ‘ik sêg gewoan ja.’

  ‘Dan lústerst dos ok niet.’

  ‘In prinsipe hest gelyk,’ saai de man. ‘Maar gelyk hewwe en gelyk krije bin twee dingen.’

  ‘En ’t ongelyk niet toegeve,’ saai de ander, ‘is ’t darde.’

  De man sâg noest foor ’m út.

  ‘Ik bin klaar met dusse diskussy.’

   ‘Ik ok,’ saai de ander. ‘Trouwes, ik hew niet lústerd. Ik wist al watst sêge soust.’