Idereen

Op ’n dâg begon de man ’msels te beskriven. Dut leek him ’n mooglikhyd om wat fan ’msels te weten te kommen.

  Eerst skreef-y de aigenskappen fan syn karakter op. Temînsten, wat hij docht dat die aigenskappen waren. Dêr gong-y al, hij kon âns niet opskrive as wat-y fan ’msels docht, en niet wat noadsaaklikerwiis (út de aard fan syn karakter) soa waar.

Hij had ’n sucht tot frijhyd, waar wantrouwend en skúw en niet wiis met freemdelingen, maar wel gastfrij. Hij houde niet fan swetsen, deed liever wat dan dat-y praatte, en waar niet frolik maar swaarmoedig en ernstig.

  Feerder waar-y stoef, beslútteloas, onrustig en tipelsinnig. Hij werkte graag, waar eersuchtig, ’n deursetter en kort foor de kop. At-y bedrogen worde kon-y dat niet weer fergeve, en hij had ’n hekel an oorlog.

Soa ferson-y ’n hândsyfol aigenskappen. Se foegden niks an syn karakter toe, maar deden d’r ok gyn ôfbreuk an. Gau ’s overlapte een fan de aigenskappen ’n andere aigenskap. En d’r satten sokke platte, niks-sêgende trekken bij, dat se op elk mîns fan toepassing weze konnen en niet spesjaal op him.

Beston hij nou út deuze aigenskappen? froeg-y ’m ôf. Waar hij de som fan deuze delen?

  In wezen hadden alle mînsen om ’m hyn deselde karakteraigenskappen as him. Niet op elk momint en niet tegelyk met him, maar d’r waren ’n heel soad situasys dêr’t mînsen krekt soa in reageerden as him. Hij waar helendal niet orizjineel.

  Dos houde hij an deuze aigenskappen fast. Om wat te wezen, om erges in love te kinnen. Om in ’msels love te kinnen as ’n optelsom fan met anderen út te wisselen aigenskappen.

 Want faitlik waar-y idereen.