't Kalfy

’t Waar lôndig. De dochter fan de feeboer wist niet wat dat waar. Maar hur hait saai dat dat wynstil weer waar. ’t Waar soa stil dat se hur kalfy fan feeren hore kon. Se paste ekstra goed op ’t jonge beesy. Dêrom noemde se ’t ‘myn kalfy’.

  Se liep ’t hiem ôf. Doe’t se ’n eandsy de reet út waar, gong se ’n graide in. Dêr ston ’t kalfy. Hy sâg hur al ankommen. Dwars deur alles hine draafde hy na hur toe.

  ‘Hé,’ riep se, ‘dêr waarst al. Jawis, dêr waarst al weer!’

  Fort slikte ’t kalfy hur om ’e kop.

  ‘Ho, ho, nee, nee,’ saai de dochter fan de feeboer, ‘dat fyn ik niet leuk.’

  ’t Kalfy begreep ’t niet en gong deur. Hij slikte hur hals en omdat se de bovenste knoopys fan ’t bloesy los had, bij ’t bloesy in.

  ‘Soa, soa,’ glimlachte se, ‘brutaaltsy. Soa bin wy niet troud.’

  De kalveogen keken hur an. De woorden leken wainig indruk te maken. Hij sou feerder, maar se doude him fan hur ôf.

  ‘Soa kin ’t wel,’ saai se. ‘Gaan maar grâs freten.’

  ’t Kalfy deed de kop omdel en begon grâs te freten.

  ‘Dat is lekker,’ saai ’t maisy. ‘Dêr hest meer an. Fan mij krijst alleen maar honger.’

  Se aaide him over de kop en over de rûg. Gelyk gong de kop fan ’t kalfy omhoog. Hij slikte hur om de wangen en sou de hals en ’t bloesy weer in.

  ‘Nee, nee!’ riep ’t maisy fúl. ‘Nou ophouwe! Nou wor ik lilk op dy!’

  Met syn groate nijskierige ogen keek-y ’t maisy an. Je souwen nooit dinke dat-y wat in ’t sin had. Dat waar ok niet soa. Hij waar gewoan wiis met ’t maisy, en blij dat se soa goed op ’m paste.

   ‘Ach, nou ja,’ saai se. ‘Dou bist ok soa’n lief beesy. Ik kin niet lilk op dy worre.’