Twifel

Oflopen weekeand waar ’t jaarlikse Skriuwerswykeinin Riis. Tegaar met fijf andere Friese skrivers waar ik froegen om wat te fertellen over hoe’t ik werk. Om de beurt deden wy ’n inlaiding. De deelnimmers an ’t weekeand konnen dêr op reagere.

Dirk van der Ploeg waar ok in Riis. Him is de Gysbert Japickspriis, de belangrykste literêre priis fan Friesland, toekend. Hij is al fyftig jaar skriver en het tientallen boeken op syn naam staan. Dos sat-y in de stoel as hoorde hij de ‘knepys fan ’t fak’ foor ’t eerst. En hij stelde deurdochte fragen.

  Ik fertelde dat ik myn manuskripten deur ferskillende mînsen leze liet foordat se publiseerd worden. Ik wil graag dat myn romans/ferhalen kritys bekommentariëerd worre deur ’n paar metlezers. Ik meen dat myn skriven dêr beter fan wort. (Los derfan wort ’t werk kritys beoordeeld deur ’n leeskommissy en ’n redakteur fan de útgever.)

  Doe’t ik dut said had, saai Dirk van der Ploeg: ‘Dus jo twifelje nochal wat?’

  Ik waar soa aigenwiis om te sêgen: ‘Ik fyn twifel gesond. Metlezers wize my op bline plakken in ’t werk. Se wize my op dingen die’t ik over ’t hoofd sien, die’t niet kloppe of overboadig binne.’

  Wat ik ailiks bedoelde waar, ik loof dat krityk fan metlezers ’n werk beter make kin. ’n Inkele keer is dat niet norig is. Maar dat komt hest nooit foor. En sels dan is ’t goed om dêr dan wis fan te wezen deur anderen hur mening geve te laten (en dan te horen te krijen: hier sou ik niks an doen).

Marrefijn, ’t punt waar: hoe gaat ’n skriver om met krityk? Dirk van der Ploeg saai dat hij syn manuskripten niet beoordele liet. At hij klaar waar met syn roman, dan waar dat ’t. Dêr kon gyn metlezer wat an ferandere. En d’r waar nag nooit ’n lezer weest die’t him ansproken had op ’n blyn plak in een fan syn boeken.

  De kwesty is nou: is ’t leze laten fan ’t manuskript ’n teken fan twifel, of is just ’t nietleze laten fan ’t manuskript ’n teken fan twifel?

   De lezer mân ’t beoordele.