Licht de seelucht
boven ’t lând sweeft wat weest het, en
blive sil de foklore fan de klaai, like
sjarmant de wil fan ’n mîns te ferândren
’n man loopt deur de drekwâl, thús, ik
bin ’t met ’m eens; ’n soad wat hij sait
sit wat in; niet alles mân hoord worre
’t lêste woord an wat blive mot
licht de seelucht, sonder gewicht de lach
ik bin blij dat ik d’r om gnize kin
stikken my d’r om gnize kin
repetisy de rêding fan de mîns,
’t tij houfast, de tiid slibt an, eeuwen,
skelpen, seegrâs; onhoorbere mezyk fan
planten en plant ete: onbedoeld doel fan
de geestlike foltooiing fan de mîns
licht de seelucht, sonder gewicht de lach
’t idee fan de mîns falt samen met ’t idee
dat de mînsen fan ’t mîns hè. interessant.
Maar wanneer falt ’t ideedat de mînsen fan
’t mîns hè samen met ’t idee fan dat mîns?
Just, ’n mîns kin likegoed de bek houwe.
licht de seelucht, sonder gewicht de lach
tweeslachtig ik staan teugen rúmte over. rúmte
is plak foor gedachten om te lopen feer, om te
sien feer – en wat sien wij, in de feerte, rúmte
die’t ôns hooft niet weze kin? de rust fan ’n rais,
onderwees in harmony met ’n plak. Ik sâg de
son gaan fan oranje naar road, ’n koe staan gaan
achterpoaten eerst, de foorpoten deur de knieën
klapt omhoog, ’m útrekken en naar de melkstâl
Licht de seelucht
Niet gepubliceerd